www.focolare.be - Internationaal

'BE THE BRIDGE' - Jeruzalem 1 mei - LIVE STREAMING EVENT : 16u30 - 17u10 ('belgische' tijd)

Chris — 2013-04-29T17:04:24Z

In het Engels, Frans, Spaans, Portugees, Italiaans, Arabisch !

De grootste wens van de Jongeren van Focolare is overal te kunnen getuigen van de universele broederschap. Geen betere plek dan Jeruzalem, een stad waar verdeeldheid heerst, maar die tegelijkertijd ook een eeuwenoude cultuur heeft waarin volkeren en religies met elkaar verweven zijn.

Van 24 april tot 2 mei 2013 stellen jongeren uit heel de wereld de vrede centraal. Het programma bestaat uit culturele en artistieke evenementen, excursies en workshops met de internationale music bands van Focolare, Gen Verde en Gen Rosso.

1 mei staat in het teken van het "United World Project".
www.unitedworldproject.org

http://waysofpeace.com/ (website van BE THE BRIDGE)

Marathon van Boston

Chris — 2013-04-22T10:46:00Z

Joanna, een jongere van Focolare (19 jaar) was getuige van het drama dat zich heeft afgespeeld in de Amerikaanse stad Boston. De stad is nog steeds getraumatiseerd en de mensen reageren met angst. Joanna vertelt:

“Mijn vrienden moesten nog vijf mijl tot de finish doen, toen de bommen ontploften. Om een teken van hoop te stellen besloten we op 19 april een run te organiseren om de laatste 5 mijl van de marathon af te maken. Zo’n 12.000 mensen sloten zich bij ons aan.

Ondanks het lijden van de mensen en de vreemde atmosfeer in de stad zijn we ervan overtuigd dat we de wereld kunnen laten zien dat de hoop uiteindelijk het laatste woord heeft.”

"BE THE BRIDGE" van GEN VERDE en GEN ROSSO in het Heilig Land

Chris — 2013-04-21T10:26:00Z

Van 18 april tot 1 mei 2013 gaan de 2 Arts Performing Groups van de Focolarebeweging de uitdaging aan om samen met jonge christenen, joden en moslims op het podium te staan.

Jeruzalem is de eerstvolgende etappe na het GENFEST 2012 in Boedapest (waaraan ook 50 jongeren uit België deelnamen); daar hebben 12.000 jongeren uit bijna alle landen zich ertoe verbonden om overal waar ze leven, bruggen te bouwen.

Jeruzalem, stad van contrasten en verdeeldheid, maar ook wieg van een eeuwenoude cultuur waarin volkeren en godsdiensten met elkaar verweven zijn: vanaf het begin van haar bestaan is deze stad voorbestemd om te getuigen van de vrede.

Gen Rosso en Gen Verde zijn twee performance groups die hun ideaal van universele broederlijkheid tijdens hun wereldtournees voor meerdere honderdduizenden personen hebben voorgesteld. Vorig jaar bracht Gen Rosso zijn «lifestyle4peace» over naar een honderdtal jonge Belgen van verschillende talen, culturen en godsdiensten: het project «Together4peace» vond zijn hoogtepunt in twee voorstellingen van de musical «Streetlight» in het Brusselse Tours & Taxis op 12 en 13 mei. Ruim tweeduizend toeschouwers woonden deze musical bij.

Voor het eerst brengen de twee groepen samen een reeks concerten op de planken onder de titel BE THE BRIDGE (letterlijk : Wees de brug); daarbij zijn 22 personen van 13 nationaliteiten betrokken. Op het podium zullen ze jongeren samenbrengen uit verschillende tradities, godsdiensten en culturen, afkomstig uit de steden vermeld op hun tournee: Bethlehem, Haïfa, Nazareth et Jeruzalem.

Een ambitieus project dat bedoeld is om de wederzijdse dialoog te creëren rond de Gulden Regel die in alle grote religies is opgenomen: « Doe een ander niet aan, wat je niet zou willen dat hij jou aandoet ».

Programma :

Van 18 tot 20 april : Bethlehem, Workshop en concert BE THE BRIDGE
Van 22 tot 23 april : Haïfa, Twee workshops
25 april : Nazareth, Concert BE THE BRIDGE
Van 26 tot 29 april : Haïfa, Workshop en concert BE THE BRIDGE
Van 30 april tot 1 mei : Jeruzalem, het interreligieus, cultureel en academisch hoogtepunt, met verbindingen via satelliet met de vijf continenten

LIFE WEB EVENT: 1 mei BE THE BRIDGE, JERUZALEM 2013, 17u30 - 18u10
http://live.focolare.org/uww2013/
in het Engels, Spaans, Frans, Portugees, Italiaans, Arabisch !

www.genverde.it; www.genrosso.com

De meisjes van Aleppo

Geert — 2013-04-05T14:27:25Z

Mail uit Syrië vanwege enkele tieners van de Focolarebeweging

Op zekere dag zijn de rebellen hier in Aleppo binnengedrongen in de wijk, waar velen van ons wonen. Op dat moment waren wij op Facebook met elkaar aan het chatten. Bezorgdheid, woede,… het waren de gevoelens van elkeen. Gegrepen door de angst, schreef een van ons: “Je ziet het: zelfs God is tegen ons”; een ander: “Nee, Hij is samen met ons aan het wenen”; en: “Ze hebben ons leven helemaal verknoeid”; “Proberen we hen met eerbied te benaderen, alsof ze Jezus waren”. “Maar hoe?”
Ten slotte hebben we de uitdaging aangegaan om “onze vijanden lief te hebben”, zoals het Evangelie het vraagt.
“Om de waarheid te zeggen – schrijft Mira van Aleppo – ik slaag er niet altijd in om het ideaal van de eenheid te beleven zoals ik zou willen; de haat rond mij heen is er bijna in geslaagd, in mijn hart binnen te dringen, maar het zal hem niet lukken mij te overheersen. Het is zo ver gekomen dat mijn kijk op het leven pessimistisch is geworden. Ik heb me afgevraagd: hoe heeft Chiara Lubich de oorlogssituatie kunnen beleven, toen de Beweging begonnen is? Maar daarna heb ik mezelf geantwoord: als zij daarin geslaagd is, dan betekent dit dat ook ik hierin kan slagen. Dit zet me ertoe aan te herbeginnen. Soms heb ik sterk het gevoel dat we moeten trachten lief te hebben, zoals Jezus het in onze plaats in Syrië zou doen. Juist dit zet ons aan te helpen, zo goed we maar kunnen; zelfs als we alleen maar erin slagen, kleine dingen te verrichten.
Ik zou iedereen willen vragen te bidden; want, geloof me, jullie gebeden geven ons een grote kracht. Ik hoop maar dat niemand van jullie zulke zwarte momenten moet doormaken zoals wij hier, of moet zien wat wij hier zien. Sorry, dat ik maar zo weinig schreef. Ik heb trachten vlug te schrijven, vooraleer de elektriciteit wordt afgesneden. Vragen we God, aan ons hart de vrede te schenken”.

Deze gebedsketen trekt nu al talloze mensen in de wereld mee: het is onze time-out elke dag om 12 uur plaatselijke tijd. Als een tamtam van gebed voor de vrede.

REACTIE VAN MARIA VOCE, PRESIDENTE VAN DE FOCOLAREBEWEGING, OP DE VERKIEZING VAN PAUS FRANCISCUS

Geert — 2013-03-16T18:56:18Z

Reactie van Maria Voce, presidente van de Focolarebeweging, op de verkiezing van Paus Franciscus

Zodra de verkiezing van de nieuwe paus Franciscus bekend werd, heeft Maria Voce, presidente van de Focolarebeweging, haar reactie meegedeeld.

« Met geheel de kerk ben ik echt blij met dit moment dat getuigt van de levendigheid van de kerk en de frisheid van de Heilige Geest die altijd de weg vindt om ons te verrassen. Naast de verrassing van de keuze, want hij was zeker niet een van de kardinalen over wie men het meeste sprak, is er de vreugde bij de gedachte dat dit ook een teken is van vernieuwing voor de kerk van vandaag, die, zo lijkt het me, een bijzonder moment beleeft, vooreerst al bij het aftreden van Benedictus XVI als bisschop van Rome, en daarna met de verkiezing van deze nieuwe paus, die een bijzondere weerklank kreeg in de hele wereld.

De keuze van de naam Franciscus is erg betekenisvol, want het lijkt me de uitdrukking van het verlangen om terug te keren naar de radicaliteit van het evangelie, naar een versobering en een grote aandacht voor de mensheid en alle religies.
Het feit dat een jezuïet de naam Franciscus koos, lijkt me ook iets om te onderlijnen: ik zie er een openheid in naar de charisma’s, naar alle charisma’s, de erkenning en waardering van wat goed is in elk charisma.

Ik was bijzonder getroffen door de eenvoudige, gemoedelijke stijl, bij zijn eerste verschijnen op het balkon. Hij heeft het hart van mannen, vrouwen en kinderen die daar aanwezig waren, weten te raken. Naar mijn aanvoelen hebben wij op dit moment waarin de mensheid heel wat groot lijden doormaakt, nood aan iemand die de harten weet te raken en ieder de vreugde kan laten voelen van een vader, een broer die van hen houdt. »

Maria Voce is raadgeefster bij de Pauselijke raad voor de leken, ter bevordering van de nieuwe evangelisatie.

VOOR EEN KERK DIE GEMEENSCHAP IS

Geert — 2013-03-13T20:52:44Z

Voor een Kerk die gemeenschap is

Maria Voce, presidente van de Focolarebeweging, spreekt over dit sleutelmoment van de Kerk waarin we in afwachting zijn van een nieuwe paus.

Volgens mij heeft paus Ratzinger met zijn besluit van 11 februari de kern weergegeven van zijn theologisch en geestelijk denken. Daarin werd ten eerste duidelijk gesteld dat het opperste gezag bij God ligt. Hij is het die de geschiedenis leidt. Vervolgens werden wij opgeroepen de tekenen van de tijd te verstaan, naar antwoorden te zoeken, en daarbij moeilijke keuzes voor vernieuwing niet uit de weg te gaan. En die ‘zekerheid dat de Kerk van Christus is’ bevatte onmiskenbaar een noot van hoop.

Maar over wat voor Kerk sprak Benedictus XVI? Uit liefde voor wat voor een Kerk heeft hij deze stap gezet die van verregaande betekenis is? Ik meen me niet te vergissen als ik haar noem: een ‘Kerk die gemeenschap is’, vrucht van het Tweede Vaticaans Concilie, maar ook een toekomstdroom, of zoals de paus onderstreepte aan het eind van zijn pontificaat: ‘steeds meer uitdrukking van wat de Kerk in wezen is’.

‘Steeds meer’, om te zeggen dat we er dus nog niet zijn. Maar welke richting moeten we dan uit?
De Kerk is er, zoals we weten, voor de wereld. Daarom moet ze volgens mij niettegenstaande de noodzaak van interne hervormingen op de eerste plaats de blik naar buiten richten, de dialoog met de maatschappij versterken. Door zo’n vitaal contact zou ze in trouw aan het evangelie haar stem kunnen laten horen en tegelijk kunnen luisteren naar de noden van de mannen en vrouwen van onze tijd. Met als resultaat dat de Kerk nieuwe bronnen vindt en in eigen rangen een onvermoede vitaliteit aantreft.

Er moet beslist aandacht uitgaan naar de oecumene, naar het grote thema van de zichtbare eenheid onder de kerken. Getracht zal moeten worden te komen tot definities van het geloof en van de kerkelijke praktijken die voor alle christenen aanvaardbaar zijn.
Ik zou ook een soberder kerk wensen, soberder zowel wat haar bezittingen betreft als in haar liturgische uitdrukkingen en in haar manifestaties naar buiten toe. Ik zou een vlottere en rechtstreeksere communicatie met de huidige samenleving willen voorstellen zodat de mensen met de Kerk gemakkelijker in relatie kunnen treden, en een opener houding die ruimte biedt aan mensen die haar opvattingen niet delen.

Universaliteit en openheid voor de dialogen zijn dus twee belangrijke punten die de nieuwe paus zou moeten oppakken. Om antwoord te kunnen geven op de enorme uitdagingen waar hij voor staat, stellen wij ons voor dat hij een man van diepe spiritualiteit zal moeten zijn, iemand met een sterke band met God, die de oplossingen voor de problemen van de Heilige Geest kan ontvangen, die handelt in collegialiteit en ook leken - mannen en vrouwen - betrekt bij het denken en hande¬len van de Kerk.

Aan ons dus de taak om te werken vanuit een nieuw verantwoordelijkheidsgevoel en creatieve impulsen op te wekken op allerlei niveaus. Ik denk aan de economie, die alleen dan uit de crisis zal geraken als ze zich werkelijk in dienst zal stellen van de mens. Ik denk aan de politiek, die haar geloofwaardigheid moet terugwinnen door opnieuw ‘gemeenschapsleven in de polis’ te zijn. Aan de communicatie die een eenheidmakende factor moet zijn in het sociale lichaam; ik denk aan de gerechtigheid, met een openheid voor wie fouten maakt, voor wie lijdt onder de wonden van uitbuiting, voor wie heeft moeten lijden vanwege de fouten van andere mannen en vrouwen, ook van de Kerk. Ik denk aan degenen die zich door de kerkelijke gemeenschap uitgesloten voelen, bijvoorbeeld vanwege de ‘nieuwe verbintenissen’. Ook dit is Kerk, want Christus, die haar heeft gesticht, is gestorven aan het kruis om iedere scheiding te genezen.

Het gaat erom haar ware gelaat te laten schitteren. Daarom heb ik allen die instemmen met de geest van de Focolarebeweging in heel de wereld uitgenodigd tot een nieuw ‘engagement’, dat overal de luisterbereidheid, het vertrouwen, de wederzijdse liefde in deze tijd van afwachten kan laten groeien, opdat de Kerk in eenheid en collegialiteit die paus kan kiezen die ook de mensheid nodig heeft.
bron: Zenit

TIME-OUT VOOR DE VREDE: elke middag om 12 u. een moment van stilte of gebed voor de vrede in de wereld

Geert — 2013-01-16T09:57:19Z

Maria Voce: "De man en de vrouw in de Kerk"

Geert — 2012-12-05T11:32:53Z

Op de 87e editie van de Semaines Sociales de France (23-25 nov) in Parijs hield Maria Voce (presidente van de focolarebeweging) voor de plenaire vergadering van zaterdagmiddag 24 november een voordracht met als titel De man en de vrouw in de Kerk. De kern van haar betoog was dat het in essentie niet gaat om de macht maar om de liefde. Ook de Luikse theoloog Alphonse Borras behandelde in zijn rede dit onderwerp. Het debat dat daarop volgde, werd geleid door Anne Ponce, hoofdredactrice van Pèlerin.

Uitgangspunt voor die middag was de vraag: Hoe belangrijk is de groeiende inbreng van vrouwen in dit instituut met zijn puur mannelijke hiërarchie? Als antwoord brengt Maria Voce haar ervaring naar voren van vrouw aan het hoofd van een wereldwijde beweging met een enorme verscheidenheid aan leden, die gesticht werd door een vrouw, Chiara Lubich, en die - zo staat het in de statuten - altijd door een vrouw zal worden geleid. Een beweging die de eenheid in verscheidenheid in zijn genen heeft. Daarom ook wordt de leiding er door mannen en vrouwen samen gedragen.

Om te beginnen stelt Maria Voce duidelijk dat de “rollen van man en vrouw moeten worden begrepen vanuit het plan van God met de mensheid. Door God geschapen ‘naar zijn beeld en gelijkenis’ (Gen. 1,27) zijn zij geroepen om heel vertrouwelijk met hem om te gaan, en met elkaar een gemeenschap van liefde te vormen naar het voorbeeld van hem, die Liefde, Drie-eenheid is. Aan de waardigheid van de mens, van de man en van de vrouw, ligt dus de goddelijke scheppingsdaad ten grondslag. Een vrouw mag dan misschien geen kerkelijke carrière kunnen opbouwen, maar ze bezit wel het grootste charisma: de liefde. Zij is een afspiegeling van Maria, het hoogste wezen ter wereld, degene die de liefde op de meest voortreffelijke manier gerealiseerd heeft.”

Nadat Maria Voce in brede trekken de geschiedenis en de gevarieerde samenstelling van de Focolarebeweging heeft geschetst, stelt ze de vraag: “Hoe moesten al die verschillende mensen samen één familie gaan vormen? Bij de Focolaregemeenschap hebben wij meer aandacht voor het leven dan voor de structuren, al weten we best hoe nuttig die zijn.” Jarenlang heeft de Kerk de structuur van de beweging in vraag gesteld en had ze het “bijzonder moeilijk met het feit dat er aan het hoofd een vrouw stond, die er ook nog eens de stichteres van was."
Vele malen hebben kerkelijke autoriteiten geprobeerd de Focolarebeweging te laten annexeren of onder voogdij van de kerkelijke hiërarchie te plaatsen. Men zei dat er aan het hoofd van de beweging een man moest staan, en als het enigszins kon een priester. Chiara Lubich - en de hele beweging met haar - heeft altijd getuigd van een onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de Kerk, want aan de zin uit het Evangelie ‘Wie naar u luistert, luistert naar mij’ (Lc. 10,16) moest volgens haar niet worden getornd. Toch leek het haar dat een man aan het hoofd een wijziging zou betekenen in het wezen zelf van deze beweging, die toch – en dat wist zij beter dan wie ook – niet zomaar een menselijke uitvinding was maar een goddelijk plan. Eens te meer bleek dat de erkenning van de plaats van de vrouw in de Kerk nu eenmaal niet zonder slag of stoot gaat; er is een strijdvaardige trouw aan zichzelf, aan zijn geweten en uiteindelijk aan het plan van God voor nodig. In het onderhavige geval had die strijd de eigenschappen van een Pasen, met dood en verrijzenis, wat erop wijst dat het wel degelijk Gods bedoeling was, dat het een uitdrukking was van zijn wil in verband met de rol van de vrouw.”

En Maria Voce gaat verder: “Dit vrouwelijke voorzitterschap is van groot belang. Het laat zien dat er een onderscheid gemaakt moet worden tussen bestuurlijke macht en charisma. (…) Hiermee wordt een signaal uitgestuurd naar de Kerk, het onderstreept dat de liefde de voorrang heeft, en dat die liefde niet het monopolie van de vrouw is. Hoewel natuurlijk de vrouw, vanwege haar aanleg tot het moederschap, tot grote liefde in staat is en van nature het vermogen heeft te voelen wat de ander voelt, geraakt te worden door wat hem raakt. Zoals alleen een moeder dat kan.” Maria Voce wijst erop dat de ware macht in de evangelische liefde ligt, want die brengt de aanwezigheid van Jezus voort binnen de gemeenschap. “Op die basis”, zegt ze, “kunnen ingrijpende en fantastische veranderingen worden bewerkstelligd.”

En verder: “De eenheid tussen man en vrouw blijft nog altijd een precair evenwicht. De ene zal steeds weer de waarde van de andere moeten herontdekken; beiden mogen nooit ophouden hun verschillen als een rijkdom te zien en het niet opgeven om telkens weer opnieuw de weg van de dialoog te kiezen.” Een beweging die wil “getuigen van de eenheid van de grote mensenfamilie moet in de eerste plaats zorgen dat er eenheid heerst onder haar eigen leden. “We mogen niet vergeten”, besluit ze, “dat eender welke kerkelijke structuur niet voor zichzelf bestaat, maar voor het welzijn van de mensheid, waar ze deel van uitmaakt.”

Getuigenissen van focolare-jongeren uit Gaza en Syrië

Geert — 2012-11-29T13:24:01Z

Getuigenissen van focolare-jongeren leden uit oorlogsgebied in Gaza en Syrië

Familie zijn temidden van de Gaza-crisis

22 november 2012

Met een staakt-het-vuren komt er vandaag een einde aan de aanvallen tussen Hamas en Israël. Wij geven hier het onderhoud weer, dat een journalist van ons Italiaans zustertijdschrift ‘Città Nuova’ had met leden van de focolaregemeenschap, die het begin van de nieuwe crisis in Gaza persoonlijk meegemaakt hebben.

“Op 14 november – dus voor de crisis uitbrak – waren we vertrokken om onze gemeenschap in Gaza te gaan bezoeken”, vertelt de Italiaanse Francesca (35) aan de telefoon; zij is een verpleegster die al iets meer dan 10 jaar in Jeruzalem verblijft. “Kort na onze aankomst vernamen we de dood van de militaire leider van Hamas, nadat we de krachtige explosie van een bombardement gehoord hadden. Vanaf dat moment begonnen de beschietingen en was het praktisch onmogelijk de kleine christelijke wijk, waar we logeerden, te verlaten tenzij heel kort."

De Koreaanse Corres, die ook was meegegaan, vervolgt: “Voor onze vrienden in Gaza hadden wij hulpgoederen meegebracht, die onze relaties van de Focolarebeweging verzameld hadden: kledij, schoolmateriaal, kinderspeelgoed en voedingsmiddelen. In een tamelijk rustige sfeer hebben wij hun deze beperkte zaken uitgedeeld; maar we waren getroffen door de edelmoedigheid van deze mensen: bij het ontvangen van de giften wezen ze ons vaak andere gezinnen aan die het meer nodig hadden. Al hoorden we de bommen vallen, toch kunnen we zeggen dat we allen sereen gebleven zijn. We hebben samen gebeden en kleine groepen ontmoet, die nieuws wilden vernemen van onze gemeenschappen in Israël, in Palestina en in de hele wereld. We hebben met de kinderen gespeeld en met de jongeren en de volwassenen thee gedronken.”

Francesca: “Wij bleven op het gelijkvloers van de huizen, zonder schuilplaatsen om naartoe te vluchten, zonder sirenes om ons te waarschuwen: want in Gaza zijn er geen schuilplaatsen, noch sirenes; men leeft er in voortdurende onzekerheid. Het geloof van deze mensen en hun eindeloze hoop ontroerden ons; het ging zo ver dat zij het waren die ons terug moed gaven. Ze vertoonden geen enkele angst en herhaalden voortdurend: ‘We zijn in de handen van God’. Natuurlijk hoorde men de bommen, en of! Maar men ging samen verder in de eenvoud van een broederlijk leven. Een van hen is zelfs tot in de haven gegaan om verse vis voor ons te kopen. Het moeilijkste moment was ’s nachts: bij elke explosie trilden de ruiten en beefde de grond, terwijl de vliegtuigen voortdurend boven het hoofd van de inwoners van Gaza-stad heen en weer vlogen”.

Natuurlijk hadden de focolarina’s hun aanwezigheid gesignaleerd aan de UNO. Die was al begonnen een expeditie voor te bereiden om Italiaanse coöperanten en andere vreemdelingen uit de Gaza-strook te evacueren. Gedurende twee opeenvolgende dagen zijn ze naar de afgesproken plaats gegaan om te vertrekken, maar telkens was er een hinderpaal die hen belette te vertrekken tot op het moment dat een konvooi van de UNO hen mocht escorteren tot buiten de Gaza-strook.

Francesca besluit: “Ik draag een bijzonder beeld uit deze dramatische dagen mee: wij hadden kleurpotloden en tekenschriften meegebracht. Een kind had een huis onder een boom getekend. Maar midden in het huis was er iets dat ik maar niet kon begrijpen. Ik heb het hem gevraagd en hij heeft me geantwoord: ‘Zie je dan niet dat het een raket is?’ Deze kinderen zijn opgegroeid zonder vrede, zonder sereniteit, en zij ‘spelen’ met de raketten.”

Opgetekend door Michele Zanzucchi (Bron: Città Nuova on line).

-------

Een jonge Syriër getuigt

20 november 2012.

Interview met een Syrische jongere van de Focolarebeweging
Hoe godsdiensten kunnen helpen om bij allen de kracht tot vrede en vergeving te bevorderen.

Welk land en welke situatie heb je zopas verlaten?
De oorlog zag ik tot kort geleden enkel op TV: Palestina, Libanon, Irak… Ik had me nooit kunnen indenken, dat hij zou uitbreken in Syrië, dat ik in een horrorfilm zou gekatapulteerd worden. Wij waren een ‘regenboog’, waarin alle kleuren aanwezig zijn. Plotseling is de oorlog uitgebroken en de kleuren zijn verdwenen: wij zijn op zwart-wit overgestapt. De buren begonnen elkaar met argwaan te bekijken; een groot historisch patrimonium is verloren gegaan: de vrede, de mededeelzaamheid, het vreedzaam samenleven, de eigen haard… We werden gedwongen te vluchten, en hebben ons werk en onze vrienden verloren… Na een leven zij aan zij hebben we elkaar teruggevonden in tegenover elkaar gelegen loopgraven; in elk gezin zijn er leden verdwenen, opgepakt, gedood of wees geworden…

Homs was een stad vol leven. Wij hoorden ervan dat er in andere delen van het land schietpartijen waren en we dachten dat de televisie overdreef, maar jammer genoeg is onze stad een stuk frontlijn geworden. Daarna zijn ook wij midden in een beschieting terecht gekomen. Op dat moment heb ik begrepen dat ook Homs in de oorlog was gestort.

Wat betekent het, in oorlogsgebied te leven?
Dat betekent dat heel het verleden plots verdwijnt: de vrede, de vrijheid om zonder schrik rond te lopen. Syrië was een veilig land; niemand vroeg je naar je godsdienst. Een van mijn vrienden is dood, de eerste die ik in de oorlog verloor. Hij hield van de vrede. Mensen die sterven zoals hij, zijn geen nummers: 30 doden vandaag, 50 gisteren… Elk van hen heeft een naam, een vader en een moeder… Toen ik in de kerk was voor de uitvaart van mijn vriend, heb ik geweend als nooit tevoren. De priester vroeg: “Wat zou Christus ons nu te zeggen hebben? Hij zou ons vragen te vergeven!” Toen ontstond er een indrukwekkende stilte. Men hoorde de mensen ademhalen. Ze hebben allemaal geantwoord dat we moeten vergeven. Maar ik kwam daar niet toe. Ik ben wenend buiten gegaan; ik had goesting om één van de moordenaars met m’n wagen omver te rijden. Maar dan heb ik nagedacht: wat doe ik toch? Ik heb bij mezelf gedacht: ga ook ik iemand in het ongeluk van mijn vriend storten? Ik ben op mijn stappen teruggekeerd en ben naar huis gegaan. Ik heb gebeden: ‘God, geef me geduld. Ik mag niet doden; zo niet doe ik anderen het leed aan, dat ikzelf ondervonden heb.’

Wat hoop je voor de toekomst van Syrië?
Het land van vroeger, toen er vrede was, te kunnen terugzien. “Steek je zwaard weg en leef in vrede”, dat zou de boodschap moeten zijn, die alle godsdiensten overbrengen. Ik hoop dat deze gemediatiseerde oorlog de jongeren tot vrede uitnodigt, en niet tot strijd. Mochten de religieuze leiders een boodschap van vrede brengen! Dan kunnen de jonge Syriërs hun land heropbouwen.

(bron: TV2000)

OPROEP VOOR HULP AAN VLUCHTELINGEN UIT SYRIE EN AAN SLACHTOFFERS ORKAAN SANDY IN CUBA

Geert — 2012-11-19T12:09:09Z

Oproep voor hulp aan de vluchtelingen van Syrië
en aan de slachtoffers van de orkaan Sandy in Cuba
Er zijn nu al meer dan 300.000 Syrische vluchtelingen (cijfers van de VN):
in Turkije, Irak, Jordanië en Libanon. Een dramatische situatie. Wat kunnen wij doen?
Anderzijds is de schade veroorzaakt door orkaan Sandy in Cuba (en in de VS) enorm: volgens regeringsbronnen in Cuba zijn (na een eerste evaluatie) 15.392 huizen op het eiland volledig en 36.544 gedeeltelijk verwoest. Daarbij werd geen rekening gehouden met de schade aan ziekenhuizen, scholen, kerken en andere openbare gebouwen.

Als u voor de Syrische vluchtelingen of voor de slachtoffers van de orkaan Sandy in Cuba een financiële bijdrage wil storten, kan u een bedrag overschrijven naar E.N.S. vzw, Olivierstraat 97, 3111 Wezemaal : IBAN : BE10 7340 2307 5804 ; BIC : KRED BEBB. Mededeling: orkaan Cuba of Syrische vluchtelingen. Bij voorbaat hartelijk dank!
Met vele anderen zijn de jongeren en volwassenen van de focolares betrokken bij de noodhulp, zowel in Cuba als in Syrië en in de aangrenzende landen. In Libanon neemt het Mariapolis-centrum van Ain Aar Syrische gezinnen op; en families in de verschillende streken van het land doen dat eveneens. “Allen zouden naar Syrië willen terugkeren”, schrijven de verantwoordelijken van de Beweging in Libanon, “maar de situatie laat het niet toe. Daarom hebben we hun kinderen in de Libanese scholen ingeschreven. In de mate van het mogelijke dragen de vluchtelingen bij in de onkosten, maar het levensonderhoud kost in Libanon vijf maal zoveel als in Syrië, en hun financiële middelen zijn snel uitgeput”.
De sluiting van een groot aantal fabrieken, de instorting van de handel en de prijsverhogingen van diesel en gas veroorzaken op dit ogenblik een toenemend verlies van banen in Syrië; voor heel veel gezinnen wordt zo het leven dramatisch.

In Cuba is er een schrijnend gebrek aan levensmiddelen en bouwmaterialen. Heel langzaam begint men de elektriciteit te herstellen. De Focolaregemeenschap, vooral de jongeren en jongvolwassenen, zijn zeer actief om de straten te helpen opruimen, om in hun wijk kleine herstellingen uit te voeren en om maaltijden klaar te maken, die dan in de parochies aan de armen worden uitgedeeld.

Ze schrijven: «Een groep van de hoofdstad Havana is onmiddellijk naar Santiago vertrokken met een minibus vol levensmiddelen en basisbenodigdheden, maar vooral om bij de mensen te zijn en om hun lasten en lijden te delen; ze trachten hen naar best vermogen te helpen. En verder: ‘Wij hebben de steun in hun huizen gebracht. De mensen vonden geen woorden om ons te danken! In een bepaald gezin was er geen zout meer, in een ander ontbraken kaarsen en lucifers, anderen hadden sinds dagen onvoldoende te eten… Onze stad werd verwoest, maar tegelijk werd de wederzijdse liefde tussen ons versterkt. Door onze broederlijke houding tegenover allen zijn we in staat om ons niet te laten overweldigen door het verdriet en de verwoesting om ons heen’.»