Laatste artikels

Vijf minuten met Maria Voce, presidente van de focolarebeweging

interview met Maria Voce door Italiaanse dagblad l’Avvenire

zaterdag 3 maart 2012



Maria Voce (74), die in 2008 Chiara Lubich opvolgde als presidente van de Focolarebeweging, is niet iemand van sombere toekomstperspectieven. Net als bij Chiara spreekt uit haar denken vooral optimisme. Dat bleek opnieuw tijdens een interview dat op 31 december 2011 gepubliceerd werd in het Italiaanse dagblad Avvenire. Enkele van haar antwoorden.

Missen we God niet in deze wereld?“Tegenwoordig erkennen veel mensen dat hun iets ontbreekt. Misschien noemen ze het niet God, maar waar ik ook geweest ben, overal constateer ik een zoeken midden in de leegheid waar we tegenwoordig zo mee vertrouwd zijn geraakt. We zoeken iets dat zin geeft aan het leven, omdat de mens bij alle leegte alleen maar leger wordt.”

Wat gaf u bij uw reizen in heel de wereld reden tot hoop?“Op mijn reizen heb ik veel ontmoetingen gehad met jongeren, ook jongeren die niets met het geloof hebben. Ik was verrast door hun grote aandacht en hun vragen: ‘Wat blijft er over na het overlijden van een vriend?’ ‘Wat voor toekomst hebben we als alles zo onzeker is?’ Uit de vragen van deze twintigers spreekt zowel een grote leegte als een grote drang naar zingeving. En dat laatste is al het begin van een antwoord.
In Londen merkte ik dat iedereen na afloop met me wilde praten. ‘Wat willen jullie van me horen’, vroeg ik. ‘Misschien of het leven ook op mijn leeftijd nog de moeite waard is?’ ‘Ja precies’, zeiden ze. En mijn antwoord was: ‘Op iedere leeftijd biedt het evangelie je iets nieuws en iets boeiends.’
Jongeren vormen heus geen ander soort mensen. Als ouderen moeten we totaal geen vrees hebben om met hen in gesprek te gaan. Ze hebben vooral behoefte aan getuigenis.”

Ziet u de multiculturele wereld als een probleem of als een kans? “Een andere reden tot hoop die ik bij mijn reizen heb opgedaan, is dat ik persoonlijk heb geconstateerd hoeveel mogelijkheden er liggen in het leren kennen van elkaars overtuigingen. De wereld is nu zo verbonden dat het niet meer mogelijk is je in jezelf terug te trekken. In Chicago heb ik mogen deelnemen aan een ontmoeting met joden, moslims, boeddhisten, sikhs, en daar heb ik gezien dat het spreken over geloof werkelijk bijdraagt aan de vrede en de waarheid. Het is precies wat er bij de interreligieuze ontmoeting in Assisi werd gezegd: een gemeenschappelijke wortel verbindt alle mensen.”

U bent sinds kort raadgever bij de pauselijk Raad voor Nieuwe Evangelisatie. Op zich is evangelisatie altijd nieuw: de verkondiging van Christus veroudert nooit. Het ‘nieuwe’ element bestaat onder andere in een nieuw elan van groepen en bewegingen en in een nieuw taalgebruik, eenvoudig en concreet. Tijdens een van mijn ontmoetingen met jongeren vertelde een meisje hoe zij op gelovige wijze omging met haar leukemie. Ongelooflijk hoe de andere jongeren naar haar luisterden! Je ziet dat het niet gaat om theorieën maar om getuigenissen. Wie die hoort, kan zelf oordelen.

U wilt dus niets weten van een onomkeerbare geloofscrisis? Ik geloof niets van een ondergang van het christendom. Ik geloof eerder dat er sprake is van een crisis van een bepaalde soort uiterlijke religiositeit. Maar uit zo’n crisis kunnen we alleen maar sterker en echter tevoorschijn komen.

Maar vanwaar dan die weerstand tegen het christelijk geloof?We leveren een strijd tegen het individualisme, waar we bijna allemaal door besmet zijn. In eerste instantie geeft het individualisme een gevoel van macht, maar vervolgens stort het je in een leegte. Ik geloof dat alle crisissen uiteindelijk voortkomen uit een crisis van de relatie tussen mensen. Dat zie je in gezinnen, maar evengoed in de politiek. Soms heb je de indruk dat je te maken hebt met miljoenen individuen die zich allemaal achter hun eigen, begrijpelijke maar individuele belang verschansen; of het nu gaat om het pensioen of het behoud van verworven rechten. De oplossing ligt in het overwinnen van deze versplintering en in de relatie met elkaar.

Als je naar de geschiedenis kijkt, dan ontstaat zo’n nieuw besef niet zonder een pijnlijke crisis...
“Dit lijden ervaren we mogelijk nu al in onze onmacht als individu en als natie om zelf tot oplossingen te komen. Toen Chiara Lubich in 1943 in Trente begon, was het volop oorlog. Haar ervaring was dat juist die dramatische context duidelijk maakte dat geen enkel kwaad, zelfs niet de bombardementen, de christelijke hoop kon vernietigen. Integendeel, het maakte alleen nog maar helderder dat het enige ideaal dat overblijft God is. En dus kozen zij en haar vriendinnen voor Christus en namen ze er het evangelie bij om dat naar de letter te leven. Ze bekommerden zich bij de bombardementen om de kinderen en de zieken. Ook voor ons vandaag geldt dat onze hoop ligt in het evangelie. Alleen díe woorden veranderen ons werkelijk.”